image

Wpisy oznaczone ‘europa’

amsterdam

AMSTERDAM

Amsterdam ma ponad 7000 zabytków, m.in. kościoły, kamienice, mosty, fortyfikacje i giełdy. W mieście znajdują się też liczne parki, place, galerie i muzea.

  • zabytkowe śródmieście
  • Oude Kerk – najstarszy kościół w mieście (XIII wiek – XIV wiek)
  • Nieuwe Kerk Kościół (z początku XV wieku)
  • Westerkerk – kościół protestancki (XVII wiek)
  • Zuiderkerk – najstarszy w Amsterdamie kościół protestancki (1611 rok)
  • Noorderkerk – kościół z XVII wieku
  • Oosterkerk – kościół z XVII wieku
  • Sint-Nicolaaskerk – kościół św. Mikołaja z XIX wieku
  • beginaż
  • Plac Dam z Nationaal Monument – pomnikiem upamiętniającym wyzwolenie Amsterdamu spod okupacji niemieckiej w 1944 roku.
  • Pałac królewski, wcześniej ratusz z XVII wieku
  • Beurs van Berlage (1903 rok) – giełda
  • Waga miejska z XV wieku na Nieuwemarkt, część fortyfikacji
  • Magere Brug – Chudy Most (XVII wiek) – najsłynniejszy most Amsterdamu
  • Singel – najstarszy kanał Amsterdamu, na którego brzegu znajduje się słynny targ kwiatowy Rembrandtplein
  • Concertgebouw – sala koncertowa z końca XIX wieku
  • Diamantbeurs – giełda diamentów
  • Muiderpoort – brama miejska (XVII wiek)
  • dom gildii handlu winem z 1633 roku
  • arsenał morski z 1656 r.
  • kamienice mieszczańskie z XVII i XVIII wieku
  • obiekty uniwersyteckie w dawnym zespole szpitalnym z połowy XVIII wieku
  • De Wallen – Dzielnica Czerwonych Latarni
  • Stopera – teatr muzyczny
  • Dworzec Centralny – budynek neogotycki
  • Verzetsmuseum Amsterdam – muzeum holenderskiego ruchu oporu
  • Munttoren – wieża z XVII wieku
  • Montelbaanstoren – wieża z 1512 roku, część fortyfikacji
  • Stadion Olimpijski
  • Oost-Indisch Huis – siedziba VOC – Kompanii Wschodnioindyjskiej
  • Homomonument – pomnik upamiętniający gejów i lesbijki, prześladowanych za swoją orientację seksualną
  • Sensation White: impreza odbywająca się raz w roku z licznymi przedstawicielami muzyki house i trance ozdobiona licznymi efektami widowiskowymi (światła, teatr, widowisko)
  • Sensation Black: jak Sensation White tyle że dotyczy muzyki hardstyle i hardcore. Impreza odbywa się tydzień po Sensation White.

Muzea

  • Akhnaton (Centrum Kultury Światowej)
  • Allard Pierson Museum (Muzeum Archeologiczne Uniwersytetu Amsterdamskiego)
  • Amsterdams Historisch Museum (Muzeum Historyczne)
  • The Amsterdam Dungeon (muzeum historyczne i park atrakcji)
  • Anne Frankhuis (Dom Anny Frank)
  • Arcam, Architectuur Centrum Amsterdam (Muzeum Architektury)
  • Beurs van Berlage (zabytkowa giełda)
  • Bijbelmuseum (Muzeum Biblii)
  • Molen van Sloten met Kuiperijmuseum (Muzeum Wiatraków i Polderów)
  • Multatuli Museum (Muzeum Eduarda Douwesa Dekkera)
  • Museum Amstelkring (muzeum z XVII wieku)
  • Museum Geelvinck-Hinlopen Huis (siedemnastowieczna kamienica z oryginalnym wnętrzem)
  • Museum Van Loon (mieszczański dom rodziny Van Loon)
  • Museum Het Schip (budynki zaprojektowane przez Michela de Klerka na początku XX wieku, muzeum architektury Szkoły Amsterdamskiej)
  • Nederlands Scheepvaartmuseum (Muzeum Morskie)
  • NEMO (Centrum Nauki)
  • Olympic Experience Amsterdam (Muzeum Sportu)
  • De Burcht, Vakbondsmuseum (Muzeum Ruchu Robotniczego)
  • Energetica (Muzeum Elektrotechniki)
  • Filmmuseum (Muzeum Filmu)
  • Fotografiemuseum FOAM (Muzeum Fotografii)
  • Gemeente Archief Amsterdam (Archiwum Miejskie)
  • Van Goghmuseum (Muzeum Vincenta van Gogha)
  • Hash Marihuana & Hemp Museum (Muzeum Haszyszu, Marihuany i Konopi)
  • Huis Marseille(Galeria Fotografii)
  • Joods Historisch Museum (Muzeum Żydowskie)
  • Muzeum Madame Tussauds Scenerama
  • Persmuseum (Muzeum Dziennikarstwa w Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis)
  • Pianola Museum (Muzeum Pianoli)
  • Rembrandthuis (Dom Rembrandta)
  • Rijksmuseum (Muzeum Narodowe)
  • Stedelijk Museum (Muzeum Miejskie, sztuka współczesna)
  • Tassenmuseum Hendrikje (Muzeum Torebek)
  • Theatermuseum (Muzeum Teatru)
  • Theo Thijssen Museum (Muzeum Theo Thijssena)
  • Tropenmuseum (Muzeum Tropiku)
  • Verzetsmuseum Amsterdam (Muzeum Oporu)
  • Woonbootmuseum (Muzeum Łodzi Mieszkalnych)
  • Zoological Museum Amsterdam (Muzeum Zoologiczne)
  • De Burcht, Vakbondsmuseum (Muzeum Ruchu Robotniczego)
  • Energetica (Muzeum Elektrotechniki)
  • Filmmuseum (Muzeum Filmu)
  • Fotografiemuseum FOAM (Muzeum Fotografii)
  • Gemeente Archief Amsterdam (Archiwum Miejskie)
  • Van Goghmuseum (Muzeum Vincenta van Gogha)
  • Hash Marihuana & Hemp Museum (Muzeum Haszyszu, Marihuany i Konopi)
  • Huis Marseille(Galeria Fotografii)
  • Joods Historisch Museum (Muzeum Żydowskie)
  • Muzeum Madame Tussauds Scenerama
  • Persmuseum (Muzeum Dziennikarstwa w Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis)
  • Pianola Museum (Muzeum Pianoli)
  • Rembrandthuis (Dom Rembrandta)
  • Rijksmuseum (Muzeum Narodowe)
  • Stedelijk Museum (Muzeum Miejskie, sztuka współczesna)
  • Tassenmuseum Hendrikje (Muzeum Torebek)
  • Theatermuseum (Muzeum Teatru)
  • Theo Thijssen Museum (Muzeum Theo Thijssena)
  • Tropenmuseum (Muzeum Tropiku)
  • Verzetsmuseum Amsterdam (Muzeum Oporu)
  • Woonbootmuseum (Muzeum Łodzi Mieszkalnych)
  • Zoological Museum Amsterdam (Muzeum Zoologiczne)

Najsłynniejsze targi

  • Cannabis Cup – jedyne targi marihuany na świecie
  • Albert Cuyp
  • Waterlooplein
  • Dappermarkt
  • Noordermarkt
  • Bloemenmarkt – targ kwiatowy nad kanałem Singel

Najważniejsze wydarzenia kulturalne

  • 30 kwietnia – Dzień Królowej
  • 4 maja – Dzień Pamięci Narodowej
  • 5 maja – Dzień Wyzwolenia
  • sierpień (pierwszy weekend) – parada gejowska Amsterdam Gay Pride
  • sierpień (co 5 lat – kolejne w 2010 roku) – Sail Amsterdam

hagaHAGA

Główną atrakcją Hagi jest Sala Rycerska (Ridderzaal) – XIII-wieczna gotycka budowla, znajdująca się w obrębie kompleksu budowli, obejmującego dziedziniec wewnętrzny (Binnenhof) i dziedziniec zewnętrzny (Buitenhof). Niegdyś był to dawny pałac panujących. W Ridderzaal w każdy trzeci wtorek września zbiera się parlament, aby wysłuchać mowy królowej. W centrum miasta znajduje się Mauritshuis – muzeum sztuki, posiadające bardzo wartościowe eksponaty, np. dzieła Rembrandta, w tym “Lekcja anatomii doktora Tulpa”, dzieła Vermeera van Delft, Jana Steena, Paulusa Pottera, Rubensa, Memlinga, van der Weydena, Holbeina, van Dycka, Fransa Halsa i innych wybitnych malarzy flamandzkich. W północnej części muzeum znajduje się “Mesdag Panorama” – obraz o rozmiarach 15 m wysokości na 130 m długości, przedstawiający wybrzeże nad Morzem Północnym, Hagę i Scheveningen. Scheveningen to obecnie nadmorski kurort, niegdyś wioska rybacka. Po drodze z Hagi do Scheveningen znajduje się Madurodam – miniatura całej Holandii w skali 1:25, nazwane od nazwiska George Maduro – studenta, więźnia obozu koncentracyjnego w Dachau, który odznaczył się bohaterskim udziałem w holenderskim ruchu oporu.

Inne zabytki architektury w Hadze to:

  • Pałac Królewski (Koninklijk Paleis)
  • XVI-wieczny ratusz
  • Pałac Pokoju (Vredespaleis), w którym mieści się siedziba Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości.
  • kościół Grote Kerk (XIV-XVI wiek), Grote of Sint-Jacobskerk – cenne renesansowo-barokowe wyposażenie i wieża
  • kościół Nieuwe Kerk (XVII wiek)
  • Nieuwe Kerk (połowa XVII wiek)
  • Oud Katholiekekerk (kościół starokatolicki) (1. połowa XVIII wieku)
  • pałac Huis ten Bosch (1. połowa XVII wieku)

Atrakcje turystyczne

  • Madurodam – miasteczko modeli najcenniejszych zabytków architektury Holandii
  • Kąpielisko Scheveningen z molem

Muzea

  • Mauritshuis
  • Museum Bredius
  • Gemeentemuseum (m.in. prace Pieta Mondriana)
  • Panorama Mesdag – malowidło panoramiczne
  • Beelden aan Zee – XX-wieczna rzeźba
  • Museon – muzeum nauki i techniki

Holandia – klimat

sierpnia 12

holandia_klimatKlimat

Klimat Holandii jest morski, umiarkowany i ciepły. Średnia temperatura stycznia wynosi od +1 °C na wschodzie do +3 °C na zachodzie. Natomiast w lipcu od +17 °C do +19 °C, w głębi kraju do +20 °C. Mała amplituda roczna temperatur jest wynikiem zachodnich i południowo-zachodnich wiatrów, które łagodzą upały i chłody zimowe. Średnia roczna suma opadów wynosi 750 mm. Częstym zjawiskiem są mgły.

holandia_geografiaWody

Kraj leży w dorzeczu trzech rzek: Renu, Mozy i Skaldy. Poza nimi wymienić można 3 mniejsze rzeki: IJssel (125 km), Waal (82 km) i Amstel (31 km). Długą tradycję (od VIII wieku) ma tu osuszanie terenów nadmorskich, jezior i zatok, poprzez tworzenie polderów[3]. W 1932 powstał zbiornik IJsselmeer (1 100 km²) w wyniku odcięcia tamą Afsluitdijk zatoki Zuiderzee od Morza Północnego. Do największych przedsięwzięć, mających na celu ochronę wybrzeży Zelandii, należy realizacja zadań w ramach Planu Delta. Jego wykonanie w latach 1958–1986 pozwoliło na odgrodzenie tamami, groblami (wyposażonymi w śluzy) ujść Renu, Mozy i Skaldy Wsch. od M. Północnego. W wyniku osuszania powierzchnia kraju zwiększyła się z 33,6 tys. km² (1960) do 41,5 tys. km² (1992). Ważne szlaki komunikacyjne stanowią kanały śródlądowe (długość ok. 5 tys. km) m.in. Księżniczki Małgorzaty, Overijssel i Amsterdam-Ren.

Gleby

Na obszarze De Peel między Brabancją Północną a Limburgią występują gleby torfowisk wysokich. Na obszarze nizin nadmorskich gleby torfowisk niskich. Na północ od Renu – gleby bielicowe. W pd.-wsch. części kraju na niewielkiej powierzchni – gleby płowe. W zachodniej części ciemne gleby ziemne powstałe na podłożu piaszczystym. Na terenach polderów – marsze oraz gleby brunatne i płowe. Większość gleb w ten sposób została wysuszona po czym zyskano urodzajne gleby.

 

Berlin 

Berlin

Berlin leży w północno-wschodniej części Niemiec. Położony jest nad rzeką Sprewą i Hawelą oraz ich dopływami. Sprewa w dzielnicy Spandau wpada do Haweli, prawego dopływu Łaby. Berlin znajduje się między płaskowyżami Barnim i Teltow. Leży około 70 kilometrów od granicy z Polską.

Największa długość miasta w kierunku wschodnio-zachodnim wynosi około 45 km, największa długość w kierunku północno-południowym wynosi około 38 km. Najwyższe wzniesienie ma wysokość 115,4 m n.p.m., natomiast najniższy punkt leży na wysokości 32 m n.p.m.

Do najważniejszych zabytków Berlina należą:

  • Brama Brandenburska
  • Reichstag
  • Mur berliński
  • Berliner Dom
  • Siegessäule – kolumna zwycięstwa
  • Ewangelicki Kościół Pamięci cesarza Wilhelma I
  • Wyspa Muzeów: Muzeum Pergamońskie (Zbiory Sztuki Starożytnej, Muzeum Azji Przedniej, Muzeum Sztuki Islamskiej), Stare Muzeum (Muzeum Egipskie i Antikensammlung), Muzeum im. Bodego, Nowe Muzeum, Stara Galeria Narodowa
  • Muzeum Żydowskie
  • Ratusz
  • Grunewaldturm
  • Pałac Charlottenburg
  • Nowa Synagoga
  • Zamek Bellevue

Muzea w Berlinie:

  • Berlin-Mitte
  • Wyspa Muzeów (niem. Museumsinsel)
  • Stare Muzeum (niem. Altes Museum): Antikensammlung i Muzeum Egipskie
  • Muzeum im. Bodego (niem. Bode-Museum
  • Nowe Muzeum (niem. Neues Museum)
  • Muzeum Pergamońskie (niem. Pergamonmuseum): kolekcja sztuki starożytnej, Muzeum Sztuki Islamskiej (Museum für Islamische Kunst), Muzeum Azji Przedniej (Vorderasiatisches Museum)
  • Stara Galeria Narodowa (niem. Alte Nationalgalerie)
  • Friedrichswerdersche Kirche
  • Tiergarten
  • Kulturforum Potsdamer Platz
  • Gemäldegalerie Berlin
  • Kunstbibliothek
  • Muzeum Sztuki Użytkowej (niem. Kunstgewerbemuseum)
  • Kupferstichkabinett
  • Nowa Galeria Narodowa (niem. Neue Nationalgalerie)
  • Hamburger Bahnhof
  • Dahlem
  • Muzeum Etnologiczne (niem. Ethnologisches Museum)
  • Muzeum Sztuki Azjatyckiej (niem. Museum für Asiatische Kunst)
  • Muzeum Kultur Europejskich (niem. Museum Europäischer Kulturen)
  • Charlottenburg
  • Museum für Vor- und Frühgeschichte
  • Muzeum Berggruen (kolekcja Heinza Berggruen)
  • Muzeum Fotografii (niem. Museum für Fotografie)
  • Köpenick
  • Muzeum Sztuki Użytkowej (niem. Kunstgewerbemuseum) w Pałacu Köpenick
  • Stiftung Stadtmuseum Berlin

Fundacja państwowych muzeów w Berlinie:

  • Märkisches Museum – muzeum historii Berlina
  • Museum Nikolaikirche
  • Museum Ephraim-Palais
  • Museum Nicolaihaus
  • Museum Knoblauchhaus
  • Sammlung Kindheit und Jugend
  • Museum Galgenhaus
  • Freilichtmuseum Domäne Dahlem
  • Museumsdorf Düppel
  • Sportmuseum Berlin
  • Naturwissenschaftliche Sammlung
  • Museum Schloss Friedrichsfelde
  • Grünauer Wassersportmuseum

Inne

  • Muzeum Historii Naturalnej (niem. Museum für Naturkunde)
  • Muzeum Żydowskie w Berlinie (niem. Jüdisches Museum Berlin)
  • Deutsches Technikmuseum
  • Musikinstrumentenmuseum Berlin
  • Muzeum Checkpoint Charlie
  • Polizeihistorische Sammlung (PHS) w Tempelhof
  • Gründerzeitmuseum Mahlsdorf (założone przez Charlotte von Mahlsdorf)
  • Bezirksmuseen (Heimatmuseen)
  • The Story of Berlin wystawa o historii Berlina

Język portugalski to język z grupy romańskiej języków indoeuropejskich, którym posługuje się ponad 210 mln osób, zamieszkujących Portugalię oraz byłe kolonie portugalskie: Brazylię, Mozambik, Angolę, Gwineę Bissau, Wyspy Świętego Tomasza i Książęcą oraz Republikę Zielonego Przylądka. We wszystkich tych krajach jest on językiem urzędowym.

Są też kraje w których język portugalski nie jest językiem urzędowym, ale ma on swoich użytkowników są to: Stany Zjednoczone, Francja, Republika Południowej Afryki, Wielka Brytania, Wenezuela, Kanada, Szwajcaria, Niemcy, Hiszpania, Australia, Luksemburg, Indie, Belgia, Argentyna, Kuba, Sri Lanka, Bermudy, Holandia, Barbados i Irlandia. Portugalski język literacki oparty jest na dialekcie północnym. Najstarsze zapisy w tym języku pochodzą z XII w. Kraje, w których portugalski jest językiem urzędowym, współpracują ze sobą w ramach założonej w 1996 Wspólnoty Państw Portugalskojęzycznych.

Portugalia_kuchniaKuchnia portugalska obejmuje zróżnicowane składnikowo i regionalnie potrawy. W rolniczych prowincjach Alentejo i Ribatejo popularne jest mięso (w szczególności bycze), a na kulinarne przysmaki Algarve duży wpływ miało długoletnie panowanie muzułmańskich Maurów. Ogromnym powodzeniem cieszą się wina; niewielka Portugalia była w 1999 roku 9 producentem tego trunku na świecie i zajęła 2 miejsce pod względem jego spożycia. Wzmacniane wina portugalskie, takie jak Porto czy Madera swoją sławą i uznaniem wybiegły już dawno poza granice kraju. Przeważają dość proste i pożywne dania, najczęściej gotowane. Najbardziej charakterystyczną cechą typowego portugalskiego posiłku jest jednak powszechne zastosowanie różnego rodzaju ryb i owoców morza. Narodowa potrawa kraju to bacalhau (czyt. bakaliau), czyli suszony i solony dorsz, preparowany na rozmaite sposoby. Uważa się, że istnieje 365 rodzajów tego dania. Spożycie dorsza przez Portugalczyków jest tak ogromne, że już kilka wieków temu państwo zostało zmuszone do importu tej ryby z norweskich łowisk. Popularnością cieszą się również słodkie, grillowane sardynki, które przyrządza się często na bocznych ulicach i skwerach miast, traktując gotowanie jako okazję do towarzyskich spotkań. Najważniejszym posiłkiem dnia jest kolacja (port. jantar); obiad (almoço) i śniadanie (pequeno-almoço) mają charakter drugorzędny. Istotny wpływ na portugalską kuchnię wywarły (oprócz krajów basenu Morza Śródziemnego) wielkie odkrycia geograficzne i związane z nimi byłe kolonie kraju. Podczas wyprawy Vasco da Gamy z lat 1497-99 przywieziono z Indii wiele nowo poznanych owoców, orzechów i roślin oraz niewielki ładunek pieprzu czarnego, za który postawiono później okazały Klasztor Hieronimitów w Lizbonie. We współczesnej kuchni portugalskiej korzysta się zatem ze stosunkowo dużej ilości indyjskich przypraw, takich jak cynamon, mieszanka curry, szafran czy kolendra, a także afrykańskich papryczek piri-piri i przyrządzanego z nich sosu. Zestawienie octu, oliwy i mielonej papryki jest powszechnie stosowanym dodatkiem do potraw. Niektóre przykłady opisywanej kuchni znane są też w Brazylii i innych krajach Wspólnoty Portugalskojęzycznej. Także tempura, jedno z najbardziej znanych japońskich dań pochodzi z Portugalii.

Portugalia_klimatDo Portugalii najlepiej przyjechać wiosną lub latem. Zimą są wyraźne różnice między północą a południem kraju. Na wysuniętym najdalej na południe Algarve zdarzają się wtedy często ciepłe, słoneczne dni, a osłonięte plaże południa pozwalają się opalać przez cały rok. Wieczory bywają chłodne, ale nie na tyle, aby zrazić turystów. W okolicach Lizbony zima jest łagodna, ale nieprzewidywalna – na przemian występują dni słoneczne i deszczowe. W centrum i na północy zimy bywają deszczowe i chłodne, ale nie mroźne. Okresy deszczu są przerywane rozpogodzeniami, stwarzającymi doskonałą okazję do spacerów. W górach jest zdecydowanie zimniej. Śnieg leży od listopada do lutego w Serra da Estrela oraz w pasmach górskich na północy i wschodzie (czasem wystarczy go dla miłośników narciarstwa, ale warunki są dalekie od ideału). Zima trwa krótko – od listopada/grudnia do lutego/marca, ze średnią temperaturą 12 °C. W całym kraju zaczyna być cieplej w maju i czerwcu, a wysoka temperatura utrzymuje się do września. Z wyjątkiem Algarve noce bywają chłodne nawet w lecie, zwłaszcza na wybrzeżu Cascais i Estorilu niedaleko Lizbony. Na wybrzeżu zachodnim woda w Atlantyku jest przeważnie chłodna (22 °C) do lipca. Na południu ogrzewa się wcześniej. W lecie w całym kraju panują upały, a słoneczne dni zdają się nie mieć końca. Na północy bywa tak samo gorąco jak na pozostałym obszarze, ale występuje większe prawdopodobieństwo deszczu. Na niektórych terenach w głębi lądu spiekota staje się trudna do wytrzymania – w Alentejo i górnym Douro słupek rtęci często utrzymuje się przez dłuższy czas na poziomie 40° C. Algarve latem jest umiarkowanie gorące (31° C), dzięki chłodnym wiatrom zachodnim.

Portugalia_geografiaPołożenie:

  • ląd: 91 951 km²
  • woda: 440 km²
  • całkowita: 92 391 km²

Długość granic lądowych:

  • Hiszpania: 1214 km
  • całkowita: 1214 km

Długość wybrzeża:

  • całkowita: 1793 km

Najwyższy punkt: Ponta do Pico: 2351 m n.p.m.

Najniższy punkt: Ocean Atlantycki 0 m n.p.m.

Największe miasta:

  • Lizbona: 600 000
  • Porto: 263 000
  • Braga: 170 858
  • Coimbra: 148 470
  • Setúbal: 114 000

Na północy przeważa teren górzysty i wyżynny. Tu przebiegają pasma gór Serra do Larouco (1525 m n.p.m.), Serra do Marão (1415 m n.p.m.) i Serra da Estrela (1993 m n.p.m.). Na południu króluje krajobraz nizinno-wyżynny. Bliżej morza rozciągają się wyżyny Alentejo i Algarve. Wybrzeże w południowej części klifowe, na pozostałym terenie pokryte wydmami i lagunami. Góry i wyżyny zajmują znaczną część obszaru Portugalii. Na północ od doliny Tagu wznosi się paleozoiczny, zrębowy masyw zbudowany głównie ze zwietrzałych skał magmowych (granit) i metamorficznych (gnejs, kwarcyt). Teren ten jest obcięty od zachodu wyraźną linią tektoniczną, co wraz z silnie wciętymi dolinami rzecznymi nadaje krajobrazowi dużą malowniczość. Najwyższą część obszaru stanowią góry Serra da Estrela z granitową kulminacją Torre (1993 m n.p.m.). Góry Serra de Aires i Serra de Sintra położone w południowo-zachodnim przedłużeniu Serra da Estrela mimo swojej małej wysokości (do 677 m n.p.m.) stanowią wyraźną granicę klimatyczną między obszarami o wyraźnym wpływie Atlantyku na północy a obszarami klimatu śródziemnomorskiego na południu. Na charakter tych gór duży wpływ mają budujące je jurajskie skały wapienne, w których wykształciły się silne zjawiska krasowe. Dużą atrakcją turystyczną tych gór stało się odkrycie w 1994 r. śladów stóp dinozaurów. Na południe od rzeki Tag leży Wyżyna Alentejo. Obszar ten stanowi pomost do hiszpańskiej Estremadury. Jest zbudowana ze skał trzeciorzędowych, wśród których występują magmowe skały wylewne, będące świadectwem intensywnej działalności wulkanicznej. Im dalej na wschód, tym większe znaczenie mają starsze skały metamorficzne (np. marmury) i osadowe. Cały obszar jest poprzecinany siecią uskoków tektonicznych i aktywny sejsmicznie. Największym naturalnym bogactwem tego regionu są lasy dębów korkowych. Najbardziej południowy kraniec Portugalii zajmują niskie góry i wyżyna Algarve zbudowane głównie z łupków paleozoicznych. Najwyższe wzniesienie Fóia (903 m n.p.m.) położone w górach Serra de Monchique budują twardsze od łupków sjenity. Południowe stoki gór są najbardziej suchym i gorącym regionem Portugalii. Znacznie mniejszy obszar zajmują niziny, występujące jedynie w pasie nadbrzeżnym oraz w dolnych odcinkach kilku większych dolin rzecznych. Na południe od ujścia Douro, u stóp progu mesety leży zbudowana głównie z plioceńskich piasków Nizina Środkowoportugalska. Na wybrzeżu występują tu wydmy, za którymi czasami występują laguny (Laguna Aveiro) lub bagna. Nad dolnym Tagiem i rzeką Sado leży zbudowana z neogeńskich osadów Nizina Południowo-portugalska. Osłonięta wapiennymi stoliwami od wpływu Atlantyku ma wyraźny charakter regionu śródziemnomorskiego. Ujścia rzek są silnie zamulanymi limanami, mimo to założono tu stolicę kraju Lizbonę i duży port Setúbal.

Francja_paryz

Paryż

W Paryżu znajduje się wiele zabytków z różnych epok, dzieł sztuki, budowli architektonicznych, muzeów, uczelni oraz instytucji o znaczeniu międzynarodowym. Paryż to również światowe centrum mody.

Zabytki budowlane

  • wieża Eiffla (La tour d’Eiffel)
  • Katedra Notre-Dame
  • Łuk Triumfalny w Paryżu (L’Arc de Triomphe) – pomnik upamiętniające francuskie zwycięstwa
  • Bazylika Sacré Coeur

Budynki Sorbony

  • Les Invalides – muzeum i mauzoleum francuskich żołnierzy, także miejsce pochówku Napoleona
  • Panteon – kościół, gdzie pochowani są francuscy bohaterowie narodowi
  • Conciergerie – dawne więzienie
  • Sainte-Chapelle – XIII-wieczna gotycka kaplica pałacowa
  • Opera Garnier
  • wzgórze Montmartre
  • Hôtel Lambert

Muzea paryskie

  • Luwr (Le Musée du Louvre) – jedno z największych muzeów sztuki na świecie, w jej zbiorach znajduje się m.in. Mona Lisa oraz Wenus z Milo
  • Musée d’Orsay – muzeum sztuki w budynku dawnego dworca kolejowego, zbiory malarstwa impresjonistycznego,
  • Centre Georges Pompidou- muzeum sztuki współczesnej oraz centrum kultury, znany ze względu na swoją ciekawą architekturę z rurami na zewnątrz budynku,
  • muzeum Auguste’a Rodina – kolekcja rzeźb tego znanego francuskiego rzeźbiarza,
  • Muzeum Montparnasse – zbiory komuny artystycznej ze wzgórza Montparnasse
  • Musée Cluny – muzeum sztuki średniowiecznej
  • Musée Gustave Moreau – muzeum poświęcone twórczości Gustave’a Moreau – znanego malarza symbolisty;
  • Musée du quai Branly – muzeum etnologiczne poświęcone cywilizacji Afryki, Azji, Oceanii i obu Ameryk, posiada zbiory 267 tys. eksponatów, z czego na stałej ekspozycji wystawiono 3500 eksponatów;

Znane ulice i dzielnice Paryża

  • Aleja Pól Elizejskich – najbardziej znana ulica Paryża,
  • Montmartre – dzielnica bohemy artystycznej,
  • Dzielnica Łacińska
  • Rue de Rivoli – ulica handlowa z luksusowymi sklepami
  • Plac Zgody
  • Place de la Bastille – miejsce, gdzie stała Bastylia, a obecnie opera paryska
  • Montparnasse – dzielnica bohemy artystycznej
  • Les Halles
  • Le Marais – obecnie luksusowa dzielnica mieszkalna i faktyczne centrum współczesnej sztuki
  • La Défense – dzielnica biznesowo-handlowo-mieszkalna pod Paryżem, skupisko szklanych wieżowców

Cmentarze Paryża

  • Pere Lachaise
  • Montmartre
  • Montparnasse
  • Passy
  • Katakumby Paryża

Parki Paryskie

  • Lasek Buloński (Bois de Boulogne)
  • Lasek Vincennes (Jardin de Vincennes)
  • Ogród Luksemburski (Jardin du Luxembourg)
  • Pole Marsowe (Champ-de-Mars)
  • Ogrody Tuileries

Inne

  • Disneyland Resort Paris pod Paryżem
  • Stade de France, największy stadion we Francji, w podparyskiej dzielnicy Saint-Denis
  • Parc des Princes, największy stadion w Paryżu
  • Park Asteriksa pod Paryżem
  • Korty imienia Rolanda Garrosa

Francja_wybrzeze1

Lazurowe Wybrzeże

Znane także jako Riwiera Francuska, to odcinek wybrzeża Morza Śródziemnego we francuskiej Prowansji (region Prowansja-Alpy-Wybrzeże Lazurowe), rozciągający się od miejscowości Cassis na zachodzie (na wschód od Marsylii) aż po granicę włoską. Najważniejszy region turystyczny Francji, który odwiedza około 10 milionów turystów rocznie. Początki turystyki w tym obszarze sięgają początków XIX wieku, kiedy to zimą przyjeżdżali tu bogaci Francuzi i Anglicy. Podczas okresu międzywojennego turyści pojawiają się także coraz częściej w lecie. Po II wojnie światowej na całym wybrzeżu powstała intensywna zabudowa dla celów wypoczynkowych: hotele, mariny, kąpieliska i kasyna.

Najważniejsze ośrodki Lazurowego Wybrzeża to (z zachodu na wschód):

  • La Seyne-sur-Mer,
  • Tulon
  • Hyères
  • Solliès-Pont
  • Cavalaire-sur-Mer
  • Grimaud
  • Saint-Aygulf
  • Saint-Tropez
  • Sainte-Maxime
  • Saint-Raphaël
  • Fréjus
  • Draguignan
  • Mandelieu-la-Napoule
  • Cannes
  • le Cannet
  • Antibes
  • Grasse
  • Cagnes-sur-Mer
  • Nicea
  • Villefranche-sur-Mer
  • Monaco
  • Monte Carlo
  • Menton

Francja_lascaux

Lascaux (Akwitania)

Lascaux to jaskinia krasowa w Akwitanii, w południowo-zachodniej części Francji, w której w 1940 roku odkryto rysunki i malowidła wykonane na ścianach w okresie paleolitu. Jaskinia została przypadkowo odkryta w roku 1940 przez czterech chłopców wyciągających psa ze szczeliny. Czas powstania malowideł określany jest na wczesny okres kultury magdaleńskiej (15 000 – 13 000 p.n.e.). Zespół malowideł zdobiący ściany jaskini pochodzi z różnych epok i przedstawia przede wszystkim zwierzęta. Na około 150 metrach korytarzy umieszczonych jest około 150 malowideł i ponad 15 000 rytów skalnych. Naskalne rysunki przedstawiają głównie zwierzęta roślinożerne (jelenie, byki, bizony i konie). Można zaobserwować stopniowe doskonalenie rysunków przez paleolitycznych artystów – poszczególne rysunki powstawały prawdopodobnie w dużych odstępach czasu (nawet dziesiątek lat). Szczególnie interesująca jest tak zwana Sala Byków, w której przedstawiono cztery monumentalne byki (tury) obrysowane czarnym, grubym konturem wypełnionym plamami czerwieni i czerni. Twórca zastosował elementy tzw. perspektywy skręconej: np. w malowidle przedstawiającym byka (rysunek wielkości 3 m) artysta ukazuje z profilu biegnącego byka, którego rogi ukazane są od przodu. Największy fryz powstały w okresie paleolitu, w centralnej części ukazuje trzy zwierzęta: konia, byka i rena. Jest to najbardziej znany fragment malowidła należącego do ciekawszych elementów tego wspaniałego zabytku. Rzadko pojawiała się postać człowieka, jeżeli już jest to pokazana w prymitywny sposób.

Francja-transportTransport kolejowy

Całkowita długość sieci kolejowej we Francji wynosi 31 939 km (w tym 31 840 km eksploatowanych przez państwowe przedsiębiorstwo SNCF) i zarządzanych przez RFF. Zelektryfikowana jest blisko połowa sieci kolejowej (14 176 km), 12 132 km linii posiada dwa lub więcej torów. Szczególną cechą francuskiej sieci kolejowej jest występowanie dwóch różnych systemów zasilania energią elektryczną: napięcie stałe 1,5 kV występuje głównie na liniach na południu kraju (elektryfikowanych jako pierwsze); napięcie przemienne 25 kV o częstotliwości 50 Hz występuje na liniach na północy kraju oraz na wszystkich liniach dużej prędkości. Ruch pociągów jest lewostronny z wyjątkiem obszarów na zachodzie kraju. Transport kolejowy odgrywa we Francji niewielką rolę. Udział kolei w ogólnej pracy przewozowej wynosi 8,6% w przewozie pasażerów (2002) oraz 16% w przewozie towarów. Połączenia pasażerskie między Paryżem a największymi miastami kraju są obsługiwane przez pociągi TGV, osiągające prędkości maksymalne rzędu 300 km/h i handlowe powyżej 200 km/h. W chwili obecnej pociągi TGV łączą Paryż z ośrodkami leżącymi na czterech kierunkach: północnym, zachodnim, południowo-zachodnim i południowo-wschodnim. W 2007 r. ukończono budowę linii dużych prędkości łączącej Paryż ze wschodnią częścią kraju. Niewielki odsetek pasażerów podróżuje pociągami TGV między największymi miastami kraju, na kierunkach pokrywających się z połączeniami do Paryża (głównie na osi Marsylia – Lyon – Lille). Regionalny transport kolejowy pozostaje w gestii regionów, które zlecają prowadzenie przewozów przedsiębiorstwu SNCF pod marką TER. Rentowność tych przewozów oscyluje wokół 30%, co pociąga za sobą duże dotacje ze strony władz regionalnych. W ostatnich latach poczyniły one również duże wydatki związane z wymianą taboru i zwiększeniem częstotliwości kursowania pociągów.

Transport drogowy

Całkowita długość sieci drogowej we Francji wynosi 893 300 km, w całości posiadających nawierzchnię asfaltową. Długość autostrad i dróg ekspresowych wynosi ok. 12 000 km. Transport samochodowy jest podstawą transportu we Francji, zarówno pasażerskiego (86,2% ogólnej pracy przewozowej w 2004) jak i towarowego (80,5% ogólnej pracy przewozowej w 2005). Rynek nowych samochodów osobowych jest opanowany przez krajowych producentów. W 2003 roku największy udział w sprzedaży miały samochody Renault (27%), Peugeot (20.1%) i Citroën (13.5%). Najpopularniejszym rodzajem napędu samochodów pozostaje silnik Diesla (ok. 70% samochodów sprzedanych w 2004 r.).

Transport wodny

Francja ma drugi najdłuższy system żeglowny w Europie. Jego długość wynosi 8500 km. Najważniejszymi szlakami żeglownymi są rzeki Sekwana, Rodan, Garonna, Loara i Ren oraz kanały Południowy, Burgundzki, Briare, Marna-Saonna i Marna-Ren.

Transport lotniczy

Transport lotniczy jest dość rozwiniętą dziedziną gospodarki we Francji. Główną francuską linią lotniczą jest Air France. W Tuluzie znajduję się fabryka Airbus. Najważniejsze lotniska we Francji to: Paryż de Gaulle, Lyon Saint Exupéry, Nicea Côte d’Azur oraz Marsylia Provence.

Komunikacja miejska

W wielu miastach takich, jak np. Paryż, Nicea, Lille czy Grenoble, mocno rozwinęła się sieć tramwajowa. W wielu miastach jest ona od niedawna, przez to, że linie były likwidowane i przywracane, ponieważ są tańsze w utrzymaniu niż metro.