Berlin

Berlin leży w północno-wschodniej części Niemiec. Położony jest nad rzeką Sprewą i Hawelą oraz ich dopływami. Sprewa w dzielnicy Spandau wpada do Haweli, prawego dopływu Łaby. Berlin znajduje się między płaskowyżami Barnim i Teltow. Leży około 70 kilometrów od granicy z Polską.

Największa długość miasta w kierunku wschodnio-zachodnim wynosi około 45 km, największa długość w kierunku północno-południowym wynosi około 38 km. Najwyższe wzniesienie ma wysokość 115,4 m n.p.m., natomiast najniższy punkt leży na wysokości 32 m n.p.m.

Do najważniejszych zabytków Berlina należą:

• Brama Brandenburska
• Reichstag
• Mur berliński
• Berliner Dom
• Siegessäule – kolumna zwycięstwa
• Ewangelicki Kościół Pamięci cesarza Wilhelma I
• Wyspa Muzeów: Muzeum Pergamońskie (Zbiory Sztuki Starożytnej, Muzeum Azji Przedniej, Muzeum Sztuki Islamskiej), Stare Muzeum (Muzeum Egipskie i Antikensammlung), Muzeum im. Bodego, Nowe Muzeum, Stara Galeria Narodowa
• Muzeum Żydowskie
• Ratusz
• Grunewaldturm
• Pałac Charlottenburg
• Nowa Synagoga
• Zamek Bellevue

Muzea w Berlinie:

• Berlin-Mitte
• Wyspa Muzeów (niem. Museumsinsel)
• Stare Muzeum (niem. Altes Museum): Antikensammlung i Muzeum Egipskie
• Muzeum im. Bodego (niem. Bode-Museum
• Nowe Muzeum (niem. Neues Museum)
• Muzeum Pergamońskie (niem. Pergamonmuseum): kolekcja sztuki starożytnej, Muzeum Sztuki Islamskiej (Museum für Islamische Kunst), Muzeum Azji Przedniej (Vorderasiatisches Museum)
• Stara Galeria Narodowa (niem. Alte Nationalgalerie)
• Friedrichswerdersche Kirche
• Tiergarten
• Kulturforum Potsdamer Platz
• Gemäldegalerie Berlin
• Kunstbibliothek
• Muzeum Sztuki Użytkowej (niem. Kunstgewerbemuseum)
• Kupferstichkabinett
• Nowa Galeria Narodowa (niem. Neue Nationalgalerie)
• Hamburger Bahnhof
• Dahlem
• Muzeum Etnologiczne (niem. Ethnologisches Museum)
• Muzeum Sztuki Azjatyckiej (niem. Museum für Asiatische Kunst)
• Muzeum Kultur Europejskich (niem. Museum Europäischer Kulturen)
• Charlottenburg
• Museum für Vor- und Frühgeschichte
• Muzeum Berggruen (kolekcja Heinza Berggruen)
• Muzeum Fotografii (niem. Museum für Fotografie)
• Köpenick
• Muzeum Sztuki Użytkowej (niem. Kunstgewerbemuseum) w Pałacu Köpenick
• Stiftung Stadtmuseum Berlin

Fundacja państwowych muzeów w Berlinie:

• Märkisches Museum – muzeum historii Berlina
• Museum Nikolaikirche
• Museum Ephraim-Palais
• Museum Nicolaihaus
• Museum Knoblauchhaus
• Sammlung Kindheit und Jugend
• Museum Galgenhaus
• Freilichtmuseum Domäne Dahlem
• Museumsdorf Düppel
• Sportmuseum Berlin
• Naturwissenschaftliche Sammlung
• Museum Schloss Friedrichsfelde
• Grünauer Wassersportmuseum

Inne

• Muzeum Historii Naturalnej (niem. Museum für Naturkunde)
• Muzeum Żydowskie w Berlinie (niem. Jüdisches Museum Berlin)
• Deutsches Technikmuseum
• Musikinstrumentenmuseum Berlin
• Muzeum Checkpoint Charlie
• Polizeihistorische Sammlung (PHS) w Tempelhof
• Gründerzeitmuseum Mahlsdorf (założone przez Charlotte von Mahlsdorf)
• Bezirksmuseen (Heimatmuseen)
• The Story of Berlin wystawa o historii Berlina

Literatura

Niemiecka literatura powstała w średniowieczu. Najważniejsi autorzy tej epoki to Walther von der Vogelweide i Wolfram von Eschenbach. Pieśń o Nibelungach, której autor jest nieznany, jest jednym z najważniejszych dzieł literatury niemieckiej. Dzieła te napisane zostały w języku średnio-wysoko-niemieckim, który jest dla współczesnych Niemców zupełnie niezrozumiały. Nowożytną niemczyznę stworzył Marcin Luter swoim tłumaczeniem Biblii. Za najważniejszych autorów literatury niemieckiej uważani są Christoph Martin Wieland, Johann Wolfgang Goethe i Friedrich Schiller, Friedrich Hölderlin i Heinrich Heine jak i bracia Grimm; w dwudziestym wieku Niemcy miały kilku noblistów w dziedzinie literatury Theodor Mommsen (1902), Paul Heyse (1910), Gerhart Hauptmann (1912), Thomas Mann (1929), Hermann Hesse (1946), Heinrich Böll (1972), Günter Grass (1999) i Herta Müller (2009).

Malarstwo

• Lucas Cranach Starszy
• Lucas Cranach Młodszy
• Albrecht Dürer
• Hans Holbein
• Paul Klee

Film

• Marlene Dietrich
• Rainer Werner Fassbinder
• Werner Herzog
• Fritz Lang
• Wolfgang Petersen
• Leni Riefenstahl
• Volker Schlöndorff
• Til Schweiger
• Tom Tykwer
• Wim Wenders

Typowo niemiecka kuchnia zanika, a rośnie wpływ wywierany przez kuchnie innych krajów. Jako pierwsza zdobyła niemieckie podniebienia kuchnia włoska, która przybyła początkiem lat 1960. wraz z włoskimi “Gastarbeiterami”. Potrawy takie jak pizza i pasta są dziś bardziej popularne niż dawniej typowy zestaw: ziemniaki, kiszona kapusta, marynowana pieczeń. Popularna jest również kuchnia grecka, kuchnia chińska i kuchnia turecka, ta ostatnia reprezentowana jest przez tysiące małych barów “fast food” zwanych w Niemczech Imbiss i potrawy jak np. Döner, oprócz tego można w niemieckich miastach znaleźć prawie wszystkie egzotyczne restauracje włącznie z rosyjskimi, tajlandzkimi, polskimi i japońskimi w tym barami sushi. Najmocniejszą pozycję tradycyjna niemiecka kuchnia zachowała w małych miastach i osadach. W odżywianiu Niemców dużą rolę pełni chleb. Uważa się, że Niemcy są krajem, w którym istnieje najwięcej różnych gatunków chleba. Kuchnia niemiecka jest bardzo pożywna, królują w niej ziemniaki i wieprzowina. Mięsa wieprzowego używa się do wyrobu kiełbasy (Wurst), która jest nie tylko popularną przekąską, ale i podstawowym elementem kuchni. W Bawarii są, np. specjalne Wurstküchen (kuchnie kiełbasowe). Mięso w kuchni niemieckiej proponuje się w bardzo różnorodnej postaci – peklowana i wędzona pieczeń wieprzowa (Kassler), pieczeń (Schweinebraten). Dodatkiem do mięsa są najczęściej ziemniaki, np. pod postacią sałatki ziemniaczanej (Kartoffelsalat), odsmażane lub ugotowane. W północnych Niemczech w menu można znaleźć bogaty wybór swieżych ryb, wśród których najbardziej popularny jest dorsz. Kapusta to kolejny popularny składnik – odmianę zieloną marynuje się jako Sauerkraut, natomiast czerwoną gotuje z jabłkami, co daje Apfelrotkohl. Kluski zwane Spätzle i Maultaschen są typowym składnikiem kuchni Szwabii. Golonka (Schweinehaxe) to także niemiecki przysmak, szczególnie nie może jej zabraknąć na bawarskim święcie piwa, bo piwo to narodowy napój Niemców oraz dodatek do wielu potraw. Popularne są także niemieckie wina reńskie i mozelskie. Zupy niemieckie są ciężkie i zawiesiste (Eintopf), najczęściej z dodatkiem fasoli lub grochu. W Niemczech istnieje ponad 300 gatunków chleba i ponad 6 tysięcy gatunków piwa. Podczas Oktoberfest padają “rekordy piwne” – w Europie jedynie Czesi piją więcej piwa w przeliczeniu na jednego mieszkańca. Z kolei kawa w Niemczech cieszy się znacznie większym uznaniem niż herbata.

W Niemczech panuje klimat umiarkowany z chłodnymi, pochmurnymi i mokrymi zimami i latami, na południu występuje Fen. Większość terenu Niemiec leży w strefie umiarkowanej chłodnej, gdzie dominują wilgotne wiatry zachodnie. Na północy panuje klimat oceaniczny z całorocznymi opadami. Zimy są stosunkowo łagodne, a lata dość ciepłe. Na wschodzie widać przejawy klimatu kontynentalnego. Zimy bywają bardzo zimowe, a lata bardzo ciepłe. W centralnej części kraju, a także na południu klimat wykazuje cechy przejściowe, zarówno oceaniczne jak i kontynentalne. Zimy są tu łagodne, a lata chłodne, chociaż temperatury mogą przekroczyć 30 °C. Najcieplejszym regionem Niemiec jest południowo-zachodni zakątek kraju: Deutsche Weinstrasse i Nizina Górnoreńska. Tutejsze lata mogą być bardzo ciepłe przez długi okres. Czasami minimalna temperatura nie spada poniżej 20 °C, co jest raczej rzadkim zjawiskiem w pozostałej części kraju.

Niemcy to kraj leżący w Europie Środkowej, rozciągający się od Alp przez Niż Środkowoeuropejski do Morza Północnego i Bałtyku. Niemcy zajmują drugie miejsce w Europie, po europejskiej części Rosji, pod względem liczby ludności oraz siódme miejsce pod względem powierzchni. Powierzchnia kraju wnosi 357 021 km2, z czego 349 223 km2 to ląd, a 7798 km2 to woda. Wysokość terenu waha się od 2962 m n.p.m. na południu, szczycie Zugspitze w alpach, w paśmie Wettersteingebirge, do poziomu morza na północy, na brzegach Bałtyku i Morza Północnego. Między tymi skrajnymi punktami leżą zalesione wyżyny centralnych Niemiec oraz niziny północnej części kraju (najniższy punkt: Neuendorf-Sachsenbande 3,5 m p.p.m.). Kraj przecinają też jedne z największych rzek w Europie Ren, Dunaj i Łaba. Niemcy graniczą z dziewięcioma państwami: Danią na północny, Polską i Czechami na wschodzie, Austrią i Szwajcarią na południu, Francją na południowym zachodzie oraz z Belgią, Luksemburgiem i Holandią na zachodzie.

Terytorium Niemiec po zjednoczeniu w 1990 r. jest o 30,3% większe niż RFN oraz odpowiednio o 23,8% i 33,9% mniejsze niż Republiki Weimarskiej i Cesarstwa Niemieckiego.

Północną część kraju zajmuje Niż Środkowoeuropejski. Niziny te przecinają płynące na północ rzeki: Łaba, Ems, Wezera i Odra. Wybrzeża Fryzji i tereny przy granicy z Holandią obfitują w mokradła i tereny bagienne. W piaszczystej Meklemburgii znajduje się wiele jezior polodowcowych.

Centralne Niemcy mają charakter wyżynno-górzysty, częściowo ukształtowany przez dawną aktywność wulkaniczną. Na zachodzie znajduje się dolina Renu. Wyżyny rozciągają się aż do rzeki Soławy i Rudaw na granicy z Czechami. Znajdują się tu niewysokie pasma górskie jak np.: Eifel, Hunsrück i Las Palatynacki na zachód od Renu, Taunus na północ od Frankfurtu nad Menem oraz Vogelsberg, Rhön i Las Turyński. Na południe od Berlinu wschodnia część centralnych Niemiec jest bardziej podobna do północnych nizin, z piaszczystą glebą i terenami podmokłymi jak np. Spreewald.

Tereny południowych Niemiec są wyższe poczynając od Jury Szwabskiej i Jury Frankońskiej gdzie teren wznosi się już ponad 1000 m n.p.m. Dalej na południe leżą już Alpy, których niewielki tylko ułamek leży na terenie Niemiec. Alpejskie pasma na terenie Niemiec to: Alpy Algawskie, Alpy Ammergawskie, Wettersteingebirge, Prealpy Bawarskie, Karwendel, Alpy Chiemgawskie i Alpy Berchtesgadeńskie.

Długość linii brzegowej wynosi 2389 km, a całkowita długość granic lądowych wynosi 3621 km. Długość granic z poszczególnymi sąsiadami: Dania – 68 km, Polska – 456 km, Czechy – 646 km, Austria – 784 km, Szwajcaria – 334 km, Francja – 451 km, Luksemburg – 138 km, Belgia – 167 km i Holandia – 577 km. Granica niemiecko-austriacka przecina sama siebie w pobliżu Jungholz. Granica z Belgią tworzy aż 5 niemieckich eksklaw na terytorium Belgii.

Niemiecki należy do dużej grupy języków germańskich i spokrewniony jest z duńskim, norweskim, szwedzkim, niderlandzkim oraz angielskim. Na terenie całego kraju występują liczne dialekty. To właśnie dialekt u większości Niemców zdradza, z którego regionu pochodzą: gdyby Meklemburczyk i Bawarczyk próbowali ze sobą rozmawiać posługując się wyłącznie dialektem, to najprawdopodobniej byłoby im bardzo trudno się zrozumieć. Język niemiecki jest drugim najbardziej rozpowszechnionym językiem w Europie (po języku angielskim), jest on mową ojczystą dla około 110 mln osób. Języka tego jako ojczystego (poza obszarem Niemiec) używa się w Austrii, Liechtensteinie, części Szwajcarii, Południowym Tyrolu (Włochy), Alzacji (Francja), niektórych regionach Belgii i w Luksemburgu. Wśród najczęściej przekładanych języków, niemiecki plasuje się na trzecim miejscu – zaraz po angielskim i francuskim. Promocją języka i kultury niemieckiej na świecie zajmują się liczne instytuty, a wśród nich, intensywnie wspierany przez niemieckie ministerstwo spraw zagranicznych, Goethe-Institut.

Sztokholm

Główne zabytki i atrakcje miasta:

• Kungliga Slottet – Pałac Królewski
• Storkyrkan – Katedra
• Riddarhuset – Dom Rycerstwa i Szlachty w Sztokholmie
• Stadshuset – Ratusz
• Vasamuséet – Muzeum Okrętu “Vasa”
• Skansen w Sztokholmie

W Sztokholmie znajduje się ponad 200 muzeów. Do jednorazowej wizyty w każdym z muezów stokholmskich uprawnia karta sztokholmska (szw. Stockholmskortet), płatna karta abonamentowa na czas określony (na 24, 48 lub 72 godz.), wydawanej przez biuro promocji miasta (Stockholm Visitors Board AB). Karta ta pozwala ponadto na nieodpłatne korzystanie z komunikacji miejskiej w okresie ważności karty (za wyłączeniem kilku linii).

Muzea w pałacach

• Kungliga Slottet – muzeum w Pałacu Królewskim
• Skattkammaren – skarbiec w Pałacu Królewskim, w którym przechowuje się szwedzkie regalia, zbiór koron i inne rzeczy
• Gustav III’s Antikmuseum – muzeum z antycznymi marmurowymi rzeźbami
• Livrustkammaren – królewska zbrojownia
• Muzeum Trzech Koron – historia poprzedniej siedziby szwedzkich władców
• Rosendals Slott – muzeum w Pałacu Rosendal
• Pawilon Gustawa III – muzeum stylu gustawiańskiego z końca XVIII wieku
• Ulriksdals Slott – muzeum w Pałacu Ulriksdal
• Drottningholms Slott – muzeum w Pałacu Drottningholms

Muzea historyczne

• Historiska Museet – muzeum historyczne
• Nordiska Museet – obyczaje i tradycje ludów północy
• Skansen – muzeum budownictwa, kultury i sposobu życia w różnych rejonach Szwecji przed uprzemysłowieniem
• Stockholms Stadsmuseum – muzeum miejskie prezentujące historię miasta i jego mieszkańców
• Medeltidsmuseet – muzeum średniowiecznego Sztokholmu
• Folkens Museet Etnografiska – muzeum etnograficzne prezentujące przedmioty codziennego użytku z całego świata
• Judiska Museet – muzeum historii i kultury Żydów
• Medelhavsmuseet – muzeum śródziemnomorskie i Bliskiego Wschodu
• Östasiatiska Museet – muzeum Dalekiego Wschodu

Muzea sztuki

• Nationalmuseum – muzeum narodowe ze zbiorami malarstwa europejskiego i szwedzkiego
• Moderna Museet – muzeum sztuki nowoczesnej
• Arkitekturmuseet – muzeum architektury dające przegląd technik budownictwa
• Liljevalchs Konsthall – muzeum XX-wiecznych prac szwedzkich i obcych
• Waldemarsudde i Thielska Galleriet – muzea eksponujące sztukę skandynawską XIX i początku XX wieku
• Spökslottet – muzeum klasycznego malarstwa szwedzkiego
• Millesgården – muzeum Carla Millesa

Muzea marynistyczne

• Vasamuseet – muzeum okrętu Waza
• Museifartygen – muzeum dwóch statków: Finngrundet i St. Erik
• Aquaria – oceanarium
• Sjöhistoriska Museet – muzeum modeli statków

Muzea w domach prywatnych

• Halwylska Palatset – muzeum w pałacu Hallwylów
• Strindbergsmuseet Blå Torent – muzeum Augusta Strindberga
• Carl Eldhs Ateljémuseum – muzeum Carla Eldhsa
• Muzea specjalistyczne [edytuj]
• Kungliga Myntkabinettet – muzeum monet
• Junibacken – muzeum postaci z książek Astrid Lindgren
• Leksakmuseet – muzeum zabawek
• Vin- & Spirithistoriska Museet – muzeum historii wina i spirytualiów
• Tobaksmuseet – muzeum tytoniu
• Spårvägsmuseet – muzeum transportu
• Almgrens Sidenväveri & Museum – fabryka jedwabi i muzeum Almgrena
• Bellmanmuseet – muzeum Carla Michaela Bellmana
• Dansmuseet – muzeum tańca
• Musikmuseet – muzeum muzyki
• Postmuseum – muzeum pocztowe
• Armémuseum – muzeum wojskowe

Göteborg

Zabytki

• arsenał miejski Kronhuset z 1643 r. obecnie Muzeum Miejskie
• Götaplatsen – plac z Posejdonem autorstwa Carla Millesa
• ratusz
• siedziba Kompanii Wschodnioindyjskiej z 1750 r. (obecnie Muzeum Archeologiczno-Historyczne)
• klasycystyczna katedra z 1633 r., przebudowa w XIX wieku
• Nya Elfsborg – warownia obronna na wyspie
• dworzec Göteborgs centralstation

Atrakcje turystyczne

• Ogród Botaniczny
• Kungsportsavenyn (Aleja), bulwar ekskluzywnych sklepów i kawiarni
• Liseberg – Największy lunapark w Skandynawii
• Universeum – centrum nauki

Muzea

• Muzeum Miejskie (w Kronhuset)
• Muzeum Sztuki
• Muzeum Kultury Światowej
• Muzeum Morskie

Kiruna – Szwedzka Laponia

Kiruna to miasto w północnej Szwecji w regionie Norrbotten, w gminie Kiruna (największe w krainie Laponii) ok. 18 tys. mieszkańców, bogate złoża rudy żelaza, stąd anomalia magnetyczna. Nazwa miasta pochodzi od białej pardwy, nazywanej przez Lapończyków giron. Miasto to leży na brzegu jeziora Luossärarvi. W mieście znajduje się drewniany kościół, wzorowany na lapońskim namiocie. Część malowideł we wnętrzu świątyni zostało stworzonych przez księcia Eugena. Pod ziemią znajduje się muzeum kopalni. W nieużywanych już podziemnych chodnikach hoduje się grzyby shiitake. W mieście istnieje Instytut Geofizyczny. Naukowcy pracujący w nim zajmują się badaniem zorzy polarnych. W pobliżu miasta znajduje się Park Narodowy Abisko. W Kirunie w latach 1920 – 1960 (orientacyjnie) znajdowała się sieć tramwajowa, która była najbardziej wysuniętą na północ na świecie. Tramwaje wjeżdżały do kopalni. Zachował się tam jeden wagon. Ten wagon to wagon, który został najgłębiej ustawiony.

Na większości terytorium Szwecji panuje klimat umiarkowany, pomimo położenia kraju na północy. Panują tu łagodne temperatury przez wszystkie cztery pory roku. Kraj można podzielić na trzy strefy klimatyczne: południe (klimat morski), centrum (klimat kontynentalny wilgotny) oraz północ (klimat subpolarny). Jednak klimat Szwecji jest cieplejszy i suchszy niż innych krajów położonych na tej samej szerokości geograficznej co spowodowane jest głównie przez Golfsztrom. Zimy na południu kraju są cieplejsze niż w wielu rejonach Rosji, Kanady i USA. Z powodu dużej rozciągłości z północy na południe długość nasłonecznienia w ciągu doby waha się dość znacznie. Za kołem podbiegunowym słońce nie zachodzi przez część lata oraz nigdy nie wschodzi przez część zimy. Sztokholm otrzymuje średnio 18 godzin słońca późnym czerwcem oraz tylko około 6 godzin późnym grudniem. Roczna ilość godzin nasłonecznienia wynosi od 1100 do 1900 godzin.

Także różnice temperatur są znaczne. Południowe i centralne rejony kraju cechują się ciepłymi latami i chłodnymi zimami. Średnie najwyższe temperatury wynoszą tutaj od 20 do 25 °C a najniższe między 12 a 15 °C w lecie. W zimie średnia temperatura waha się od od -4 do 2 °C. W północnej części kraju lata są krótsze i chłodniejsze, a zimy dłuższe, chłodniejsze i bardziej obfite w opady śniegu. Temperatura często spada poniżej zera w okresie od września do maja. Fale upałów mogą wystąpić kilka razy w roku, także na północy zdarzają się temperatury powyżej 25 °C . Najwyższą zanotowaną temperaturą w Szwecji było 38 °C w miejscowości Målilla w 1947 r. Rekord najniższej temperatury padł w 1966 r. w miejscowości Vuoggatjålme i wynosi -52.6 °C.

Średnia wysokość opadów w Szwecji wynosi między 500 a 800 mm rocznie, czyli mniej niż wynosi średnia światowa. Południowo-zachodnia część kraju otrzymuje więcej opadów – między 1000 a 1200 mm, a niektóre rejony górskie otrzymują nawet do 2000 mm opadów rocznie. Opady śniegu występują zwykle od grudnia do marca na południu, od listopada do kwietnia w centralnej Szwecji oraz od października do maja na północy. Zdarzają się zimy, podczas których w południowej, a także w centralnej części kraju śnieg nie pojawia się w ogóle

Walutą Szwecji jest Korona szwedzka (SEK). Dzieli się ona na 100 öre.

1 SEK = 0,46 PLN

Przykładowe ceny w Szwecji:

mleko 1l – 9,5 koron
sok owocowy – 12-15 koron
jogurt 1l – 12-15 koron
masło 1kg – 50-60 koron
margaryna 1kg – 35-50 koron

1 kg ogórków – 30 SEK
1 kg żółtej papryki – 28 SEK
1 kg cukinii – 20 SEK
1 kg jabłek – 10 SEK

325 g wędzonej szynki a’la włoskie prosciuto – 30 SEK
0,5 kg spaghetti – 12 SEK
butelka piwa 3,2% – 24 – 32 SEK
butelka wytrawnego wina hiszpańskiego – 80 – 140 SEK
obiad w restauracji – 120 – 600 SEK

Popularnym szwedzkim daniem jest zapiekanka z pokrojonych w cienkie plasterki ziemniaków, pokrojonej w talarki cebuli a także filetów sardeli (anchois). Wszystko to zalane jest mlekiem, zmieszanym ze świeżą śmietaną i zapieczone w piekarniku na złoty kolor. Zapiekankę “Pokusa Janssona” spożywa się głównie w okresie świąt Bożego Narodzenia.

Glögg to rodzaj grzanego wina wywodzącego się ze Szwecji ale popularnego w całej Skandynawii i Estonii. Napój przyrządza się podgrzewając wymieszane ze sobą składniki: czerwone wino, cukier, przyprawy (cynamon, goździki, imbir), skórkę pomarańczową oraz bakalie – najczęściej migdały i rodzynki, napój można wzmocnić również alkoholem: wódką, akvavitem lub koniakiem. W sklepach można kupić gotowy glögg, który często jest w wersji bezalkoholowej. Glögg jest bardzo popularnym napojem w Skandynawii w okresie Świąt Bożego Narodzenia. Tradycyjnie podaje się go w kubkach wraz z rodzynkami i migdałami.

Köttbullar to niewielkie mięsne kulki z mielonego mięsa wołowego lub wołowo-wieprzowego, bywa że z dodatkiem jagnięciny. Przypominają znane w polskiej kuchni klopsy, ale są od nich mniejsze.

Surströmming to  przysmak ze sfermentowanych śledzi bałtyckich. Jest sprzedawany w puszkach, które po otwarciu uwalniają bardzo nieprzyjemny zapach. Z powodu tego zapachu, który przypomina zgniłą rybę albo śmieci zostawione na parę dni w słońcu, surströmming nie jest zbyt popularny poza Szwecją i mówi się, że ludzie, którzy go próbują, mogą być pewni, że go nigdy nie zapomną. Z powodu zapachu danie jest często spożywane na zewnątrz. Otwieranie puszki pod wodą może trochę zmniejszyć zapach, jak również ustrzeże otwierającego przed nieopatrznym chlapnięciem zalewy, które może być tragiczne w skutkach dla odzieży. Śledź poławiany jest na wiosnę, gdy jest w doskonałym stanie i tuż przed tarłem. Śledź fermentuje w beczkach przez jeden do dwóch miesięcy, później jest puszkowany, a fermentacja trwa nadal. Pół roku do roku później powstaje tyle gazu, że walcowata puszka zmienia kształt na bardziej kulisty. Łatwo znaleźć puszki o takim kształcie w każdym markecie w Szwecji. Niektóre linie lotnicze wprowadziły zakaz przewożenia tych puszek na pokładzie, ponieważ zaliczają je do kategorii pojemników pod dużym ciśnieniem.